நொந்த உள்ளம் – பாடல் உரையாடல் கதை>$$
(மழை சத்தம்… இரவு அமைதி… ஜன்னல் அருகே அவன் அமர்ந்திருக்கிறான்)
அவன் (மெதுவாக):
வாழ்க்கையை மனம் வெறுக்கின்றது…
இருந்தும் மரணத்தை நெருங்க அது பயம் கொள்கின்றது…
(காற்று சுழல்கிறது… நினைவுகள் விழுகிறது)
அவன்:
வேதனை நிறைந்து விட்டதாலே நெஞ்சில்…
இன்பத்துக்கு இடம் இல்லாமல் போய் விட்டது…
(தன் டைரியை திறக்கிறான்… எழுத ஆரம்பிக்கிறான்)
அவன் எழுதுகிறான் (பாடல் போல):
ஆசையோ அளவு இல்லாமல் வருகின்றது…
சிறு துளி யேனும் நிறைவேறாமல் மறைகின்றது…
(திடீரென நிறுத்துகிறான்… சிரிப்பு + கண்ணீர்)
அவன்:
சோகம் என்னை விலை கொடுத்து வாங்கி விட்டதோ…
சந்தோசம் என்னை வெறுக்கின்றது…
(அவள் நினைவு வருகிறாள்… பின்னணி இசை போல மௌனம்)
அவன் (மெதுவாக):
காதல் கொள்ள முடியாத பதுமை நான்…
வாழ்க்கை இல்லா வாழ்வாக வாழும் ஜீவன் ஆனேன்…
(அந்த நேரத்தில் அவள் குரல் நினைவில் ஒலிக்கிறது – கனவு போல)
அவள் (நினைவில்):
ஏன் இப்படி அமைதியா இருக்கிறாய்?
அவன் (மனதுக்குள்):
எப்படி சொல்வேன்… நீ என் உயிர் என்று?
(மௌனம் நீள்கிறது… காற்று மட்டும் பேசுகிறது)
அவன்:
ஓ இறைவா… இது வரமா? இல்லை சாபமா?
(ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை அதிகமாகிறது)
அவன் (மிக மெதுவாக):
உன்னை நான் நேசிக்கும் பெண் இருந்தும் சொல்ல முடியாத நிலை…
நான் உன்னை சுமக்கும் உடலானேன்…
(அவள் மறைந்துபோனது போல நினைவு மங்குகிறது)
அவன் (கடைசி வரிகள் – பாடல் போல):
உன் நினைவை நினைத்து நொந்த உள்ளம் வெந்த பின்னும்…
உன் பெயரையே மெதுவாக உச்சரிக்கின்றது…
காதலா… இல்லை கானலா…
எதுவாக இருந்தாலும் நீ தான் என் வாழ்வு…
(மழை நின்றது… ஆனால் அவன் உள்ள மழை மட்டும் தொடர்கிறது)
No comments:
Post a Comment