கோலாலம்பூர் நகரம் இரவிலும் விழித்திருக்கும் நகரம்.
உயரமான கட்டிடங்கள், வாகனங்களின் இரைச்சல், அவசரமாக ஓடும் மக்கள்—அவற்றின் நடுவே வாழ்ந்தாள் மாயா.
சிறிய ஊரில் பிறந்து வளர்ந்த அவள், தனது கனவுகளுக்காக நகரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள். ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை. காலையில் அலுவலகம், மாலையில் வீடு. வாழ்க்கை ஒரு கடிகாரத்தின் சக்கரம் போல சுழன்றுக் கொண்டிருந்தது.
அவள் தினமும் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் ரயில் நிலையத்தில் ஒரே முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
உயரமான தோற்றம். கண்ணாடி அணிந்த அமைதியான இளைஞன். கையில் எப்போதும் ஒரு புத்தகம்.
முதலில் அவனை அவள் கவனிக்கவில்லை.
ஆனால் தினமும் அதே நேரத்தில், அதே இடத்தில், அதே புத்தகத்துடன் நிற்பதைப் பார்த்தபோது அவன் மீது ஒரு ஆர்வம் தோன்றியது.
ஒருநாள் ரயில் தாமதமானது.
மழையும் பலமாகப் பெய்தது.
நிலையத்தில் நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் பதற்றமாக இருந்தனர்.
அப்போது மாயாவின் கையிலிருந்த கோப்புகள் கீழே விழுந்தன.
காற்று அவற்றைச் சிதறடித்தது.
அனைவரும் தங்கள் வேலையில் மூழ்கியிருந்தனர்.
ஆனால் அந்த இளைஞன் மட்டும் விரைந்து வந்து காகிதங்களைச் சேகரித்துக் கொடுத்தான்.
"நன்றி..." என்றாள் மாயா.
"பரவாயில்லை..." என்று புன்னகைத்தான்.
"என் பெயர் மாயா."
"நான் ஆதவன்."
அந்த ஒரு அறிமுகம் இருவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்கியது.
அதன் பிறகு தினமும் அவர்கள் பேசத் தொடங்கினர்.
முதலில் வானிலை.பிறகு வேலை.
அதன்பின் புத்தகங்கள்.இசை.கனவுகள்.வாழ்க்கை.
நாட்கள் மாதங்களாக மாறின.
ஆதவன் ஒரு கட்டிட வடிவமைப்பாளர்.
மாயா ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியாற்றுபவள்.
இருவருக்கும் பல வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் மனங்கள் ஒன்றாகப் பயணிக்க ஆரம்பித்தன.
ஒரு மாலை.
நகரத்தின் விளக்குகள் ஒளிரத் தொடங்கிய நேரம்.
பெட்ரோனாஸ் கோபுரத்தை நோக்கி இருந்த பூங்காவில் இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர்.
"உனக்கு இந்த நகரம் பிடிக்குமா?" என்று கேட்டான் ஆதவன்.
"முன்பு பிடிக்காது. இப்போது பிடிக்கிறது."
"ஏன்?"
மாயா பதில் சொல்லாமல் சிரித்தாள்.
அந்தச் சிரிப்பின் அர்த்தம் ஆதவனுக்குப் புரிந்தது.
அவன் இதயமும் அதே பதிலைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.
சில காதல்கள் சொல்லாமலே மலரும்.
அவர்களின் காதலும் அப்படித்தான்.
ஆனால் வாழ்க்கை எப்போதும் நேரான பாதையைத் தருவதில்லை.
ஒருநாள் மாயாவுக்கு வெளிநாட்டில் வேலை வாய்ப்பு கிடைத்தது.
அவள் பல ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்த வாய்ப்பு.
அதை ஏற்றுக்கொண்டால் தொழில் வாழ்க்கை உயர்வு.
ஆனால் ஆதவனைப் பிரிய வேண்டிய நிலை.
அவளின் மனம் குழம்பியது.
ஆதவன் அவளின் அமைதியைப் புரிந்துகொண்டான்.
"நீ போக வேண்டும் மாயா."
"நான் போனால்..."
"கனவுகளை விட்டுவிடக் கூடாது."
"நம்ம காதல்?"
ஆதவன் சிரித்தான்.
"உண்மையான காதல் தூரத்தால் உடையாது."
அந்த வார்த்தைகள் மாயாவின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தன.
பிரியும் நாள் வந்தது.
விமான நிலையத்தில் இருவரும் நின்றிருந்தனர்.
சுற்றிலும் மக்கள் கூட்டம்.
ஆனால் அவர்களுக்கு அந்த உலகமே வெறுமையாகத் தோன்றியது.
"நான் திரும்பி வருவேன்..." என்றாள் மாயா.
"நான் காத்திருப்பேன்..." என்றான் ஆதவன்.
அவள் செல்லத் திரும்பியபோது ஆதவன் அழைத்தான்.
"மாயா..."
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
"நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்."
அந்த வார்த்தையை அவள் பல நாட்களாகக் கேட்க விரும்பியிருந்தாள்.
கண்ணீருடன் சிரித்தாள்.
"நானும்..."
இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தன.
தூரம் இருந்தது.
ஆனால் காதல் குறையவில்லை.
தினமும் ஒரு அழைப்பு.
ஒரு செய்தி.
ஒரு நினைவு.
அவர்களை இணைத்துக் கொண்டே இருந்தது.
இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மாயா மீண்டும் கோலாலம்பூருக்கு வந்தாள்.
அதே ரயில் நிலையம்.
அதே இடம்.
ஆனால் இந்த முறை அவள் தனியாக இல்லை.
அவளை எதிர்பார்த்து ஆதவன் நின்றிருந்தான்.
கையில் ஒரு சிறிய மோதிரப் பெட்டி.
"இந்த நகரம் எனக்கு நிறைய கொடுத்தது," என்றான்.
"என்ன கொடுத்தது?"
"என் வாழ்க்கையை."
மோதிரத்தை நீட்டினான்.
"அதை முழுமையாக்க வருவாயா?"
மாயாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.
அவள் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
நகரத்தின் சத்தங்களுக்கு நடுவே இரண்டு இதயங்கள் அமைதியாக ஒன்றானது.
ஆர்.எஸ்.கலா
Translate
